Lekcja pierwsza: Jedz mięso, ale tylko z dobrego źródła. A jak już je komuś zabierasz, to zabieraj tym, którzy i tak go nie zjedzą, czyli takim sylwkom.
Dziadek wparował na pokryte śniegiem podwórko, pospolita czapka ledwo trzymała się na czubku jego głowy. Teraz wyglądał jak turbokrasnal do tego stopnia, że ciocia Roma (siostra mojej mamy), widząc go, zniecierpliwiona powiedziała:
– Tato! Załóż tę czapkę normalnie!
Tak, dziadek stracił cierpliwość. Ale czymże jest jeden krzyk w obliczu lat łagodnych słów?
Staliśmy tak przez dobre kilka sekund, wstrzymując oddech. Słyszałam moje bijące serce. Ten jeleń był tak olbrzymi, tak piękny, tak… szlachetny.
Lekcja ósma: Zamknij swoją zajebistość w słoikach i podaj dalej.
W dzisiejszych czasach pewnie byłoby to uznane za niehigieniczne, ale dla mnie było to szlachetne, że dziadek zawsze podzielił się ze mną ostatnią chusteczką. Wiedziałam, że gdziekolwiek pójdę, mój nos będzie z nim bezpieczny.
W dziadku było złote to, że kiedy spodziewał się wizyty wnuczki lub wnuka (niekoniecznie zawsze mnie, bo wnuczek i wnucząt to ma kilka, choć wiadomo, że byłam jego ulubioną, he, he), to aktywnie się do tego przygotowywał.
Lekcja czternasta: Nie bierz za dużo na swój talerz i pamiętaj, że kanapka z dżemem zawsze najlepiej smakuje ostatnia.
Odetchnęłam z ulgą i powiedziałam:
– Dziadek, to było straszne.
Poczułam tak ogromne szczęście, że nie dało się tego opisać. Powiedziałam zdanie. Już wszystko było w porządku. Spojrzałam w górę na dziadka z ogromną wdzięcznością.
– Proszę, zrobiłem dla ciebie tę magiczną miotłę z tego twojego Harry’ego Pottera. – Podał mi swoje dzieło.
(…)
Oczywiście natychmiast musiałam ją wypróbować. Nie latała. Ale za to moje serce wzbiło się w obłoki.
– A dziadek? – zapytałam.
Dziadek skręcał sobie właśnie papierosy i nie podnosząc głowy, mruknął:
– Hm?
– A no bo umiesz robić różne rzeczy, prawda? – zaczęłam temat.
– Tak – potwierdził, choć przeczuwałam, że nie bardzo rozumie, co kryje się za tym pytaniem.
Nic dziwnego, ja też nie wiedziałam.
– No a umiałbyś zrobić plac zabaw dla moich petshopów? – wypaliłam i to pytanie tak mnie zestresowało, że niemal nie wyrwałam głowy pudelce, która i tak już wiele przeszła – była przecież moim pierwszym petshopem.
– No jak nie – odpowiedział dziadek, jakby każdy mężczyzna codziennie robił miniaturowe place zabaw.
Sanki leciały za nim jak statek kosmiczny, to w lewo, to w prawo, niesione śliskością lodu. Zaczęłyśmy krzyczeć z siostrą w niebogłosy.
Zawsze musi czymś zaskoczyć. Wygiął całe swoje ciało w łuk i zaczął kręcić nim na wszystkie strony z głośnym „Ojojoj!”. Nawet hula-hoop było tak zdziwione, że przez chwilę bezwiednie zawisło w powietrzu, po czym spadło.
Nasz dziadek nie boi się nawet pijawek,
Nasz dziadek przemierza lasy też,
Nasz dziadek jest łowcą i roślin, i saren,
I wie, co to sarna, a co jeż.
Lekcja dwudziesta druga: Konflikty rozwiązuj za pomocą świecących delfinów.
Nie wiedziałam dużo o pieniądzach, jedynie to, że jak ktoś dał mi dziesięć złotych, to mogłam za to kupić całkiem sporo słodyczy i, jak to nazywała babcia, „pierdołów”.
Dlatego przeraziłam się, kiedy pani z niewzruszonym wyrazem twarzy stwierdziła:
– Za ten niebieski czterdzieści złotych.
Czterdzieści złotych! Można za to kupić chyba mnóstwo „pierdołów”!
Przystań, park rozrywki, restauracja, porodówka dla zwierząt… Czy jest coś, czego mój dziadek nie prowadzi?
Lekcja trzydziesta pierwsza: Nawet kiedy jesteś nieprzytomny, wskazuj ludziom drogę do pełni życia.
Jeżeli spojrzycie na stare zdjęcia dziadka, to od razu zauważycie dwie rzeczy:
1. Jego zdolności do pozowania.
2. Afro.
Lekcja czterdziesta siódma: Rób ponadprzeciętnie i BĄDŹ ponadprzeciętny.
|
LUB ZOBACZ WIĘCEJ:
|